-
28
Sep
ถึงเวลาแล้วครับที่ผมจะเอาเรื่องที่คิดว่าน่าจะสำคัญที่สุดในชีวิตมาโพส นอกจากเรื่องทำเงินแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการให้ การไม่ทอดทิ้ง และการเสียสละเพื่อเพื่อนร่วมโลกบ้าง โดยเฉพาะเพื่อนร่วมโลกที่มีแต่ความซื่อสัตว์และจริงใจอย่างหมา และแมว มันสมควรแล้วหรือที่เขาจะต้องมาทรมานทรกรรม…เพราะสุดท้ายแล้วผมก็คงไม่ได้ตั้งชื่อ DigitalMoneyLife ขึ้นมาโดยจะไม่พูดถึง Life เลยก็ยังไงอยู่
เมื่อเช้าผมได้เปิดทีวีช่อง TNN แล้วก็มีรายการสั้นๆ ของ True จริงๆ แล้วรำคาญมากเวลามันโฆษณา เอาปสุสัตว์มาให้ดู เอาสิ่งต่างๆ แม้แต่…มาขั้นรายการเพื่อถ่วงเวลา และยิ่งกว่านั้นคือ True ฉลาดมาก เขาตั้งเวลา Sync ให้โฆษณาพร้อมๆ กันเพื่อบังคับให้เราดูโฆษณาให้ได้ มัน Evil Empire หรืออะไรกันนี่…กลับมาเรื่องสุนัขก่อน ไปซะยาวเลย…
รายการนี้ เกี่ยวกับคุณป้า สำรวย ที่เลี้ยงสุนัขจรจัดมากมายเป็น 2000 กว่าตัว ส่วนใหญ่มีคนเอามาให้ จากสภาพที่ให้ คือโดนทิ้ง โดนมีดฟัน โดนรถชน ผมเห็นแล้ว ผมอดคิดไม่ได้ว่า ผมกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ลงไปช่วยอะไรบ้าง และก็นี่คือจุดเริ่มต้นของการช่วยเหลือที่ผมพอจะทำได้ในตอนนี้ ด้วยการให้เงิน และโฆษณาในบล็อกผม และต่อๆ ไป
ถ้าใครเคยได้ยินข่าวสุนัขชิสุถูกขังไว้ในบ้าน 4-5 ตัว ไม่มีข้าวมีน้ำกินจนมันต้องกินกันเอง ใช่ครับ มันเป็นเรื่องโหดร้าย แต่เรื่องงี่เง่าสิ้นดีนี้ แสดงให้เห็นได้ว่า สัตว์มันก็มีความอยากที่จะอยู่รอดเหมือนกับคนเราเมื่อจนตรอกจนมุม มันก็ต้องทุกใจร้อนใจเหมือนกับเรา เจ้านายหายไปไหน ทำไมเราหิว ทำไมไม่มีใครมาให้อาหาร…ลองนึกภาพว่าคุณถูกทอดทิ้งไว้ในห้องแคบๆไม่มีหน้าต่างประตู หรือกรงเล็กๆ ไม่มีอาหารให้กิน พูดก็ไม่ได้ โทรศัพท์ก็ไม่ได้ มันไม่ต่างอะไรกันเลย นอกจากนี้ยังมีเรื่องราวที่โหดร้ายเกี่ยวกับสัตว์อีกมากมายที่เราไม่รู้ และอีกหลายคนที่ไม่อยากรู้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง
ชีวิตของผมต้องอยู่บ้านทุกวัน และสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมเป็นผู้เป็นคนไม่เสียสติก็คือสุนัขของผมที่เลี้ยงเอาไว้ ทุกอย่างที่เป็นตัวมันมีบทเรียนให้เรียนรู้ถ้าคุณมองโลกในแง่ของการเรียนรู้ สัตว์เลี้ยงไม่ได้มีขึ้นมาโดยไม่ได้มีเหตุผล พระเจ้าสร้างมันขึ้นมาเพื่อเป็นเพื่อนกับคน เพื่อสอนใจคน คุณจะเห็นได้เลยว่า สัตว์เลี้ยงเป็น Master ในเรื่องการอยู่กับปัจจุบัน และการอยู่กับปัจจุบันนี้เอง คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการดำเนินชีวิตให้มีความสุข และการงานให้รุ่งโรจน์ ซึ่งการอยู่กับปัจจุบันง่ายๆ นี่แหละ ที่เป็นสิ่งที่เราทุกคนมองข้าม และไม่คิดถึงมันเลย เรามักจะคิดถึงแต่อดีตที่เจ็บปวด ที่ปั่นทอนจิตใจ และอนาคตที่กินไม่ได้ ที่มีแต่จะทำลายวันดีๆ ชั่วโมงดีๆ ในตอนนี้ เวลานี้ ที่เราควรเห็นค่ามากกว่า ทำวันนี้ให้ดี มันก็ดีไปหมดเอง
ทุกครั้งที่ผมพาสุนัขของผมออกไปเดินเล่นทุกวัน มันจะมองต้นไม่ทุกต้น ต้นหญ้าทุกๆ เส้น เหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน มันตื่นเต้นกับสิ่งที่มันเห็นทุกอย่างเหมือนเป็นการได้เห็นครั้งแรกในชีวิต ทำให้ผมเห็นความจริงที่มันพยายามจะบอกได้เลยว่า ธรรมชาติทุกสรรพสิ่งมีไว้เพื่อให้เราเรียนรู้ ถ้าเรามองมันเป็นครู ไม่ใช่มองมันเป็นภาระเป็นอุปสรรค ถ้าผมมองแต่ปัจจุบัน ผมคิดว่างานทุกงานของผมเป็นงานแรกที่เพิ่งเคยทำ ชีวิตจะมีความสุขแค่ไหน กับการที่ได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเรื่องใหม่ที่น่าตื่นเต้นไปหมด
ถ้าใครเลี้ยงสัตว์เลี้ยงหรือกำลังคิดที่จะซื้อมันมาเลี้ยง คิดดูให้ดีก่อน คิดให้ดี คิดให้หนัก มันไม่ใช่ของเล่น มันคือชีวิตที่ต้องการดูแล เอาใจใส่ ที่คุณกำลังจะนำมาในชีวิตของคุณ อย่าสร้างกรรมด้วยการซื้อมันมาทิ้งๆ ขว้างๆ ขอร้องจริงๆ ครับ ผมก็ไม่ได้ประเสริฐมาจากไหนอะไรหรอกครับ แค่อยากให้ทุกคนคิดกันให้หนักกว่าเดิมหน่อยในเรื่องนี้ โลกเราจะได้น่าอยู่มากขึ้น
เอาล่ะครับสุดท้ายนี้ ผมจะโพสลิงก์ของคุณป้า สำรวยเอาไว้ ที่ผมได้โอนเงินช่วยไป
ใครอยากช่วย คุณป้า สำรวย ก็แล้วแต่กำลังนะครับ ไปตามลิงก์นี้
ช่วยป้าสำรวย หรือ
http://www.mah-hua-nao.com/donate.html
“ชีวิตที่อยู่ด้วยความเห็นใจผู้อื่น คือชีวิตรูปแบบเดียวที่ีมีคุณค่ามากที่สุด”
Albert Einstein (อัลเบิร์ต ไอสไตน์)
...
Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.
- Published by JO-DML in: Writer Talk
- If you like this blog please take a second from your precious time and subscribe to my rss feed!




12 Responses to “ช่วยสัตว์ช่วยคุณ”
ที่บ้านผมก็เลี้ยงแมวไว้ตัวนึงเหมือนกัน แต่ไม่ได้ตั้งใจเลี้ยงนะครับ มันมาเอง ผมก็ซื้ออาหารให้มัน ตอนนี้มันก็เลยอมาอยุ่ด้วยทุกวัน มันจะมาช่วงเย็น แล้วก็นอนที่บ้าน แต่ตอนกลางมันผมให้มันอยู่ข้างนอกไม่อยากขังไว้ในบ้าน เพราะผมต้องไปทำงาน สัตว์ก็คือเพื่อนร่วมโลกของเราเหมือน มันก็มีชีวิตมีจิตใจเหมือนกัน ทำบุญด้วยกันครับ
ขอบคุณครับ ที่เข้าใจ และออกความเห็นในเรื่องนี้ สุดท้ายแล้ว คนเราเวลามองย้อนชีวิตกลับมาแล้วควรจะมีอะไรให้น่าภูมิใจกันได้บ้าง วันนี้อาจดูเป็นเรื่องไร้สาระ เรื่องที่ไม่เกีย่วกับเรา แต่แท้จริงแล้วมันเกี่ยวกับเราทุกคนโดยตรง มันคือการอัปเกรดจิตใจให้เราสูงขึ้น ซึ่งเป็นเป้าหมายสูงสุดของเราทุกคนที่เกิดมา
ชีวิตสัตว์ ก็เหมือนชีวิตคน มันก็มีชีวิตจิตใจเหมือนกัน ต่างก็ต้องการความเป็นอิสระ ผมละไม่เข้าใจไอ้พวกที่ชอบทรมานสัตว์ จับมันขัง ไม่ให้กินน้ำกินอาหาร ไม่รู้ว่าพวกมันเคยคิดกันหรือเปล่า ถ้าถูกจับขังเหมือนสัตว์พวกนี้ มันจะเป็นยังไง อย่างว่าแหล่ะครับ ใครทำอะไรไว้ สุดท้ายผลของการกระทำนั้น มันก็จะย้อนมาสู่ตัวเอง ไม่ช้าก็เร็ว ผมเชื่ออย่างนั้นครับ
ผมช่วยคุณป้าไปแล้วนะครับ หวังว่าคนอื่นจะช่วยกันรณรงการรักสัตว์กันให้มากขึ้น ผมเห็นด้วยครับที่มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเราโดยตรง ทั้งๆ ที่หลายคนจะเห็นว่าไม่เกี่ยวกับตัวเอง
ตอนเด็กๆผมซื้อหมามาเลี้ยง 2 ตัว จำได้ว่าเลี้ยงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ให้กินอิ่ม แต่ไม่ค่อยได้ดูแลอย่างอื่น โตมาทุกวันนี้ยังสำนึกผิดอยู่เลย
ผมเลิกเลี้ยงมานานแล้วครับ สมัยก่อนอยู่บ้านนอกก็เลี้ยงตลอด พอย้ายมากรุงเทพไม่เคยเลี้ยงอีกเลยสงสารมันครับ เวลาไปไหนมาไหน เอาขึ้นรถเมล์ก็ไม่ได้ เกรงใจเพื่อนบ้านด้วย
ผมว่ามีหลายคนนะครับที่เป็นแบบป้าสำรวย อย่างแถวรามอินทราที่ผมอยู่ ก็มีคุณครูประถมคนหนึ่ง ชื่อคุณครูปีเสริม ท่านเอาเงินมาเลี้ยงสุนัขหลายสิบชีวิต คุณครูท่านนี้ถึงแม้ไม่ได้สอนผมมา ผมก็ยกมือไหว้ได้สนิทใจ และด้วยความเต็มใจ
เรื่องนี้โดนใจผมเลย เวลาไปไหนมาไหน ผมมักสังเกตุเห็นหมาข้างถนนเป็นประจำ แล้วเริ่มสังเกตุหมาพวกนี้ แล้วก็จะเห็นอาการ “หมาหิว” เป็นยังไง อาการหมาหิว ถ้าหิวน้อยมันจะมองหาของกิน มองคนที่เดินไปเดินมาว่าจะให้ของมันกินไม๊ (แต่้ถ้ามันไม่หิวมันจะไม่สนใจ และการดมเป็นการดมกลิ่นตัวอื่น) แบบนี้ถ้ามีของกินอะไรในมือก็แบ่งให้มันกินหน่อยก็ดีครับ
แต่ถ้าหมาหิวมากๆ คือ หิวจนตาลาย พวกนี้จะยืนซึมๆ ดีไม่ดีมักลงมาจากฟุตบาท มายื่นซึ่มอยู่ในถนน ถ้าเจอหมาพวกนี้ ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงก็หาอะไรให้เค้ากินหน่อยก็ดีครับ ซักนิดก็ยังดี คุณอาจเป็นคนสุดท้ายใน 2 วันนี้ที่หาอะไรให้มันกิน เพราะคนอื่นต่างคิดว่า…เดี๋ยวคนอื่นคงเอาอะไรให้มันกิน ซึ่งมันไม่มี
สุดท้าย ผมเคยโทษกทม บ่อยๆ ว่าทำไมไม่ช่วยเหลือพวกนี้เลย ผู้ว่าทุกคนหาเสียงได้รับตำแหน่งก็หายไปเลย (วันนี้ก็ยังคงด่าอยู่ครับ) แต่ก็กลับมาคิดใหม่ ก่อนจะว่าเค้าเราต้องทำของเราก่อน หมา แมว แถวบ้านถ้ามีแบ่งให้พวกมันก็แบ่งก่อน ช่วยเหลือก่อน ไม่ต้องทุกวัน แต่มียังดีกว่าไม่มีเลยครับ
อ่านแล้วเข้าใจ ใช่เลยครับ ผมเห็นด้วยเป็นอย่างมาก ไม่รู้ไอ้พวก กทม มันทำอะไรกันอยู่ โลกเขาไปถึงไหนกันแล้ว สมัยนี้นอกจากประเทศตะวันออกกลางที่มีสงครามแล้ว เขาแทบจะไม่มีกันแล้วไอ้สุนัขจรจัดเนี่ย ประเทศไทยเจริญกว่าเขาต้องเยอะ อ้างตัวเองว่าเป็นเป็นเมืองพุทธ อ้างตัวเองว่ามีศิลธรรมวัฒนธรรม ใจดี ยิ้มแย้ม ถึงเวลาดูแลกันเอง แทบจะกระทืบซ้ำ
ผมขอก็อบบทความนี้ไปไว้ในบล็อคผมนะครับ
^^?
ได้สิครับ แต่อย่าลืมตัดเฉพาะตอนสำคัญๆ ไปก็พอครับ แล้วแต่นะครับ
อ่านบทความนี้แล้วจะร้องไห้ค่ะ ช่วยคุณป้าไปบ้างแล้วนะคะ ขอบคุณๆ โจมากที่เอามาโพส ทุกวันนี้ก้ยังไม่เข้าใจว่าทำไมโลกเราถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้ ทุกคนลืมหน้าที่ๆ สำคัญที่สุดของตัวเองไปหมด มัวแต่หลงกับวัตถุจนลืมมองลึกๆ ไปที่จิตใจตัวเอง และสิ่งรอบข้าง และธรรมชาติที่เราต้องเพิ่งพาอาศัยมัน
มันแปลกดีนะครับ ผมว่ายังมีอีกหลายคนที่ยังไม่รู้ซึ้งถึงเรื่องนี้อีกมาก เริ่มคิดซะเถิดครับเรื่องการอยู่กับปัจจุบัน และการเห็นใจผู้อื่นบ้าง มนุษย์เราไม่ได้ถูกสร้างมาให้อยู่ตัวคนเดียวครับ
Leave a Reply