มีเจ้าของบล็อกสองคนที่เป็นเพื่อนบ้านกัน โดยแข่งกันสร้างบล็อกให้ขึ้นไปอยู่บน Search Engine ในหน้าแรกให้ได้ บล็อกแรก บล็อกของนายภูมิฐาน มีเนื้อหาบนบล็อกอยู่ทั้งหมดแค่ 1000 คำ แต่ของนายมั่น มีอยู่ทั้งหมด 50,000 คำ ทั้งสองมีคีย์เวิร์ดที่หนาแน่นอยู่ 15% เท่าๆกัน และมีเนื้อหาในเรื่องเดียวกัน นายภูมิฐานรู้ดีว่า มีเนื้อหาเยอะไปก็เท่านั้นถ้าไม่เอาเวลาไปโปรโมทบล็อกเลย ส่วนนายมั่นก็เชื่อมั่นมาตลอดว่า การทำความดีก็จะได้ดีด้วยการใช้เวลาการเกือบทั้งหมดที่มีในการแข่งขันหมดไปกับการเขียนบทความ ทำให้มีบทความมากมายอย่างที่เห็น แต่สุดท้ายแล้ว เวลาผ่านไปเพียงสองอาทิตย์ ก็ได้ผู้ชนะคือ นายภูมิฐาน ที่สามารถทำอันดับ (Ranking) บน Search Engine Google ได้เร็วกว่าจากการใช้เวลาแค่ 2 อาทิตย์เท่านั้น ด้วยความที่เขาใช้เวลา 70 เปอร์เซ็นต์ในการแข่งขัน นำเอาที่อยู่ของบล็อกตัวเองไปโปรโมทตามเว็บหรือบล็อกดังๆมากมายถึง 5000 ลิงก์ สุดท้ายนายมั่นที่มีบทความเป็นหมื่นๆคำแต่มีลิงก์แค่ 10 ลิงก์ ก็มาถึงเส้นชัยในหน้าแรกของ Google Search เหมือนกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป 1 ปีให้หลัง นายมั่นคิดผิดไป ไม่คิดว่าการโปรโมทจะสำคัญไปกว่าบทความใหม่ๆที่ Search Engine ชอบ ทำไมมันเป็นอย่างนั้นไปได้

เรื่องนี้ทำให้เห็นได้ว่า จำนวนบทความบนบล็อกไม่ใช่ปัจจัยความสำคัญอันดับแรกในการโปรโมทบล็อกให้หาได้ง่ายจาก Search Engine และไม่ช่วยทำให้มีคนเข้าบล็อกเลยถ้าคุณละเว้นการโปรโมทซะบ้าง คุณคงยังไม่รู้ว่ายังมีบล็อกดีๆอีกเป็นแสนๆบล็อกที่มีข้อมูลเนื้อหาที่เขียนได้ดีระดับมืออาชีพ และมีประโยชน์อย่างหาค่าไม่ได้ แต่กลับไม่มีใครรู้จักและไม่มีใครหาเจอ ไม่มีใครได้อ่านบทความดีๆมีประโยชน์เหล่านั้นนอกจากเจ้าของบล็อกเองและญาติพี่น้องเท่านั้น ช่างเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย เสียดายแรงเจ้าของบล็อกที่มุ่งเขียนบทความดีๆออกมาฟรีๆแต่ไม่ได้อะไรเลยแม้แต่กำลังใจจากผู้อ่าน

มีหลายบล็อกที่ก็อปปี้เนื้อหามาจากเว็บไซต์ที่แจกบทความฟรีๆ เช่น ezinearticles.com, isnare.com ซึ่งล้วนเป็นบทความที่ซ้ำ (Duplicate content) คนอื่น แต่สามารถทำให้บล็อกของเขาอยู่ในอับดับที่สูงกว่าเว็บไซต์ที่เป็นเจ้าของบทความจริงๆซะอีก ทำไมน่ะเหรอครับ ก็เพราะว่าเจ้าของบล็อกคนนี้ขยันและรู้วิธีโปรโมทนั่นเอง (ถึงแม้ว่าจะโดน Google รู้ทันทีหลัง แต่กว่าจะรู้ก็ทำเงินไปได้หลายหมื่น)

Read the rest of this entry…